Geboren te Rijsbergen 16-05-1924
Ingetreden te Huijbergen 27-01-1946
Eeuwige professie 15-08-1950
Overleden te Huijbergen 04-07-2013
Na enkele jaren werkzaam te zijn geweest in het basisonderwijs te Amsterdam (1947-1949), Breda (1949-1952), Haaren (1952-1953) en Hulst (1953-1958) heeft hij zich vooral ingezet voor kinderen en jongeren met beperkingen. In 1958 begon hij op de St. Jansschool te Breda van waar hij in 1963 vertrok naar Groesbeek waar hij leraar werd aan de AVO Werkenrode. Tot 1999 heeft hij zich betrokken gevoeld bij de ontplooiing van gehandicapte jongeren. Hij was er leraar, directeur van het internaat, overste van de communiteit en de laatste 15 jaar (1984-1999) vrijwillig medewerker. Toen de communiteit aan de Heemraadstraat in Brakkenstein te Nijmegen werd opgeheven verhuisde hij naar de Roland Holststraat te Breda, maar genoodzaakt door de behoefte aan meer verzorging verhuisde hij in 2011 samen met zijn broer broeder Boudewijn naar Huijbergen.
Mild en bescheiden van aard heeft hij zich zeer verdienstelijk kunnen maken voor de opvoeding en vorming van kinderen en jongeren met beperkingen. Maar ook binnen de familiekring en de broedergemeenschappen waarin hij in zijn lange leven vertoefde, was zijn aanwezigheid getekend door hartelijkheid, belangstelling en een wars zijn van gewichtigdoenerij. Hij was bescheiden in zijn levensstijl, leefde sober en eenvoudig, maar daarnaast rijk begaafd met talenten. En deze talenten wendde hij aan om anderen te verrijken en gelukkig te maken.
Hij was een kenner van de iconenkunst en schilderde zelf ook mooie iconen. Op vele plaatsen in Nederland staan en hangen er de tastbare bewijzen van. Maar ook de koorzang uit de Byzantijnse ritus lag hem na aan het hart. Hij luisterde er tot het eind van zijn leven naar, na vele jaren zelf actief te zijn geweest als Bas in een Byzantijns koor. Hij vertelde er desgevraagd graag over met bezieling en kennis van zaken.
We missen zijn laconieke opmerkingen, zijn pretentieloze aanwezigheid maar dit gemis staat in de schaduw van onze dankbaarheid. Meer dan zestig jaar heeft hij als medebroeder de leefbaarheid van onze gemeenschappen verrijkt met zijn persoonlijkheid. Tientallen jaren heeft hij het congregatie-ideaal van dienstbaarheid aan de zwakkeren in de samenleving een zeer herkenbare gestalte gegeven. Onze dank gaat niet alleen uit naar hem maar bovenal naar de schepper en Heer van alle leven die hem de talenten gaf en de mogelijkheden om zich te ontwikkelen als een door velen beminde en dienstbare medebroeder. In dankbaarheid vertrouwen we hem toe aan de liefdevolle God waar hij uit voortgekomen is.