Geboren te Oosterhout : 07 – 09 – 1915
Ingetreden : 24 – 01 – 1932
Eerste professie : 15 – 08 – 1933
Eeuwige professie : 15 – 08 – 1936
Overleden te Huijbergen:24 – 09 – 2011
Begraven te Huijbergen : 01 – 10 – 2011
Br. Liberatus Weterings kwam uit een groot gezin. Al vroeg werden de kinderen ingeschakeld om hand- en spandiensten te verrichten. Er was een hechte familieband. Op de lagere school leerde hij de broeders van Huijbergen kennen en zo rijpte in hem het verlangen om broeder van Huijbergen te worden.
Te Haaren begon hij in 1934 zijn verdienstelijke loopbaan in het onderwijs. Daarna zette hij zich vele jaren in voor de leerlingen van het basisonderwijs te Amsterdam (Pijnackerstraat) en Amstelveen. Na zijn onderwijsakte behaalde hij ook de akten Frans en Engels. Hij behoorde tot de pioniers van de J.Ph.Roothaan ULO te Amstelveen. Vol overgave gaf hij les aan zijn leerlingen en hield een goed contact met de ouders en leerkrachten. Van oppervlakkigheid hield hij niet.
Deze degelijkheid kwam hem goed van pas toen hij in 1956 benoemd werd als het eerste hoofd van de Clemens ULO / MAVO te Hulst waar hij zich tot 1980 met hart en ziel voor inzette. Nauwgezet volgde hij zijn leerlingen en samen met een enthousiast team leeraren werd een school met naam gevestigd. Dat zijn verjaardag bij zijn oud medewerkers nooit ongemerkt voorbij ging, zegt veel van de toenmalige sfeer op school.Toen de communiteit van Hulst werd opgeheven koos hij in 1986 voor de communiteit van oosterhout waar hij gemakkelijk het contact met zijn naaste familie kon onderhouden. Toen ook deze communiteit in 2004 gesloten werd vertrok hij naar Huijbergen met pijn in het hart, maar vrij snel had hij ook daar zijn draai gevonden.
Br. Liberatus nam zijn taken serieus op. Hij kon wel eens neerslachtig zijn als de zaken niet verliepen zoals hij ze graag zou zien. Met een zekere weemoed volgde hij de ontwikkelingen in kerk en wereld. Ze gingen te snel, en aan voor hem dierbare gebruiken kwam te abrupt een einde.Zijn toenemende doofheid bracht hem in een isolement. Hij leed daar onder want hij nam graag deel aan gesprekken. Zijn religieus leven werd gekenmerkt door het serieus beleven van zijn geloften en gebedsleven. Bij het ouder worden, verstilde in hem de levensdrift, het leven werd moeizamer. Br. Liberatus voelde aan dat de dood nabij was. In alle rust is hij van ons heengegaan.
In Br. Liberatus verliest zijn familie, vrienden en zijn medebroeders een dierbare broer, oom en medebroeder. In vertrouwen en geloof nemen we aan dat de Heer van alle leven Zijn dienaar in vrede liet gaan om hem op te wachten in het Vaderhuis.