067 BROEDER GREGORIUS HAZENBROEK.
Geboren te ’s-Gravenhage : 20 -05- 1892
Ingetreden : l6 -05- 1912
Eerste Professie : 25 -05- 1913
Grote Professie : 21 -05- 1916
Overleden te Huijbergen : 23 -03- 1937
Ik voel me gelukkig dat ik nog iets over hem mag schrijven. Dit is een man geweest, die je nooit kunt vergeten. Op een paar jaar na heeft hij altijd in Huijbergen geleefd en gewerkt. Als Vicaris en Directeur van het pensionaat (1924 – 1933) heb ik met hem te maken gehad; in zijn langdurige ziekte heb ik hem mogen verplegen. Ik zeg expres ‘mogen’ verplegen; het maakte je werkelijk gelukkig dagelijks met hem om te gaan. Op het bidprentje staat; Ik heb mijn oor te luisteren gelegd bij de wijsheid en ik heb haar opgenomen. Op zijn lang ziekbed kreeg hij veel bezoek van zijn medebroeders. Niet alleen om maar eens een praatje te maken, maar velen kwamen naar hem, als ze in de put zaten of in moeilijkheden waren geraakt, met hun zelf, met hun overheid of medebroeder. Ik zag en wist wel dat sommige heel lang aan zijn bed zaten. Nooit heeft Br. Gregorius ook maar een woord uitgelaten, wat die bezoeker kwam doen of waarom hij zo lang gebleven was.
Ook als directeur van het pensionaat was hij door Broeders en jongens bemind om zijn zachtmoedigheid en geduld. Hij genoot het vertrouwen van iedereen. Ook toen wist iedereen zijn kamer te vinden als hij steun of troost nodig had. Zijn astma kwe1de hem zeer. In die tijd stonden de dokter nog met lege handen voor deze ziekten. Als hij nu in 1973 nog leefde zou men nog hebben kunnen helpen. Toen hij in 1933 niet meer herkozen werd als Vicaris en Directeur, was dit toch ook een harde klap voor zijn persoon hij wist echter ook dat het om gezondheids redenen was en voor zijn eigen welzijn. Hij heeft toen op eigen verzoek nog een tijdje klas gedaan bij de weeskinderen. Die hielden dol veel van hem. Omdat zijn gezondheid zienderogen achteruitging en veel slaaploze nachten waren, is het wel eens voorgekomen, dat hij in de klas in slaap viel. Alle jongens hielden zich dan stil om de Broeder niet wakker te maken. Toen het echter luidde ging een van de jongens naar hem toe en zei heel bedaard; “Broeder er is geluid voor het eten”.
Op zijn langdurig ziekbed heeft hij veel geleden en ook uitgelaten, dat hij niet bang was voor de dood. Alleen het afscheid van zijn moeder, die nog leefde, was een schrikkelijk beeld voor hem. Als ze hoort dat ik bediend wordt komt ze natuurlijk direct naar hier. Met rector Vermolen had hij een afspraak gemaakt. Als die elke dag de H. Communie bracht zou hij hem ook op een bepaalde morgen de zalving der zieken toedienen. In alle rust en stilte. Alleen zijn oudste broer Jan was ermee op de hoogte. Die stond geregeld in contact met Br. Silvester. De Goede God heeft onze broeder Gregorius voor dit vreselijke voor hem willen sparen. Na die stille bediening heeft hij nog een hele tijd geleefd en was zelfs vrij goed, zodat hij zelfs wel even uit bed kwam. Op een gegeven avond kreeg Br.Gregorius het vreselijk benauwd en gaf bloed op. Dr.v.d.Kar was wel genoodzaakt hem een morfine te geven. Misschien kon dit hem nog helpen zijn benauwdheid te boven te komen. Ik heb er heel de nacht bij gezeten. Neen niet de gehele nacht, want om 2 uur was Br.Gregorius overleden. Voor dat afscheid van zijn moeder had god hem gespaard.
Broeder Gregorius Hazenbroek was een Hagenaar. In 1912 begon hij het Noviciaat tegelijk met Br. Edmundus. In die tijd gold nog niet het voorschrift van de codex 1917, dat een novice geen school mocht doen en Gregorius kwam aan het weeshuis staan. Hij was een heel goed onderwijzer die zich onderscheidde door milde goedheid, en die verder wel een groot aandeel had van de Twaalf Deugden, die in een der opvoedkundige brochurereeks behandeld zijn. Toen Br.Silverius Br.Lebuinus was opgevolgd als onderwijzer van de voorbereidende klas in Huijbergen en daar na een paar weken ziek werd (breukoperatie) kreeg deze moeilijke klas regelmatig vervangers. Zo deed er Br.Silvester school, dan Br.Edmundus en Br.
Gregorius. Later is hij in Huijbergen Vicaris geworden en Directeur van het internaat. Jammer dat hij zo hevig te lijden had aan astma dat hem vele slaaploze nachten bezorgd heeft.
Gregorius genoot heel veel vriendschap en waardering en leefde zo dat hij geen vijand kon gemaakt hebben. Iedereen had hoogachting voor deze edele mens.
Bronnen: Br. Lucianus Bastiaansen en N.N.
067Ab Gregorius Hazenbroek