085 BROEDER HENRICUS (C. KRIESELS)
Geboren te Zegge : 03 -01- 1880
Ingetreden : 02 -02- 1897
Eerste Professie : 02 -02- 1899
Grote Professie : 02 -02- 1901
Overleden te Boekel : 09 -01- 1947
Op 30 april 1900 slaagde hij voor onderwijzer en behaalde achtereenvolgens de akte Duits L.O., de hoofdakte, de akte Frans L.O., de akte Engels L.O. en het diploma Esperanto. Hij was schoolhoofd te Oosterhout, Breda (Karrestraat) waar hij ook overste was van het huis (1919-1923) en te Bergen op Zoom.
Man van studie was hij: dat blijkt uit de reeks van door hem behaalde akten, en tot in zijn laatste jaren, toen hij de “Mollepijp” op de Hoogstraat te Bergen op Zoom als zitkamer had, was het hem een genoegen ’n Frans, Duits of Engels boekje te lezen, in dictionaires te bladeren en te praten over wetenswaardig allerlei.
Maar het licht verduisterde zijn spreekwoordelijke verstrooidheid, die talrijke koddige situaties verwekt heeft, overal waar hij heeft gewoond, groeide aan tot een ernstige geestelijke kwaal, en noch de huiselijke ziekendienst, noch de Zusters van het Gasthuis konden hem de vereiste verpleging geven.
Zijn laatste levensjaar heeft hij doorgebracht onder de goede zorgen van de Broeders in Huize Padua.
Broeder Henricus was een goed mens en een braaf kloosterling. De duizenden jongens voor wie hij als klasonderwijzer of Hoofd der school heeft gezorgd, de tientallen volwassenen die hij onderricht gaf voor hun opname in de kerk, en de leden van de conventen waar hij gewoond heeft, zullen dat beamen.
Met hart en ziel was hij een Broeder van Huijbergen.
De roeping, waarvoor hij bij zijns Vaders dood, Br. Henricus was toen 20 jaar, zware offers had moeten brengen, bleef hem lief tot in de hulpeloosheid van zijn laatste ziekte. Nu had hij een roeping ontdekt onder de Broeders die hem verpleegden, dan meende hij kans te zien grote sommen bijeen te brengen voor de opbouw van Huijbergen, en vaak dwong hij zijn verplegers tot een glimlach, door de Huijbergse geest en sfeer in hun bijzijn te prijzen boven de hunne.
Hij was sinds lang ernstig hartpatiënt en in de loop van de laatste jaren al een paar keer voorzien van de H. H. Sacramenten der stervenden; maar steeds was hij er bovenop gekomen. Nu lag hij weer sedert een paar weken op bed maar gevaar leek er niet onmiddellijk aanwezig. Br. Engelbertus, die hem op Driekoningen nog heeft bezocht, bracht dan ook geen verontrustende berichten vanuit Boekel mee. Maar drie dagen later meldde de telefoon, dat Br. Henricus onverwacht was overleden, nog voorzien van het H. Oliesel.
O. L. Heer heeft hem tot het loon voor zijn goedheid en de trouw aan zijn Christelijke en Religieuze roeping, tot de rust en tot het licht geroepen.
Bronnen: Leer en Leven