144 Broeder Rogerius – Eugenius Eduard Cuelenaere
Geboren te Aardenburg : 05-08-1902
Ingetreden : 10-09-1932
Eerste Professie : 19-03-1934
Eeuwige professie : 19-03-1937
Overleden te Bergen op Zoom : 16-04-1969
Br. Rogerius was pas op latere leeftijd in de Congregatie ingetreden.
Door zijn beroep uit te oefenen in Oosterhout heeft hij daar zeker de Broeders leren kennen. Als je met hem sprak over zijn taak en zijn vak dan kwam het gesprek heel dikwijls over de tijd in Oosterhout en de mensen, priesters enz. die hij kende.
Het moet voor hem zeker een zeer gunstige en fijne tijd geweest zijn.
Op 10 september 1932 is hij ingetreden in de Congregatie en dat zal voor hem zeker niet erg gemakkelijk geweest zijn op die leeftijd.
Als postulant en novice had hij te doen met een groep die wat leeftijd betreft heel wat jonger was dan hij.
Geen wonder dat hij dikwijls zei: “Jullie broekjes, jullie weten nog niets van de wereld af.” Op 19 maart 1937 heeft hij in de Congregatie zijn eeuwige geloften afgelegd.
Br. Rogerius was voor allen “den bakker”: voor de oorlog stond hij al in de bakkerij en na de oorlog zette hij zijn bedrijf weer zo gauw mogelijk voort. Zijn brood werd geroemd door iedereen, die in Huybergen woonde(in de kloostergemeenschap zelf) en door iedereen die op bezoek kwam. In de oorlogstijd, toen de substantie van het brood meer werd genoemd met de naam “regeringsbrood” wist hij het toch te fiksen om de naam van zijn brood hoog te houden; en het was heerlijk en smakelijk.
Deze man heeft heel wat offers gebracht om die taak te kunnen vervullen.
Niet alleen dat hij dikwijls de hele dag alleen in de bakkerij moest doorbrengen, maar ook de zeer ongeregelde tijden van werken. Vooral als er hoge feestdagen op komst waren, dan moest er gewerkt worden, en moest hij dikwijls ’s nachts om 2 uur beginnen. Dan moest op het middaguur het pannetje met eten naar de bakkerij gebracht worden, want hij kon niet van de oven weg. Toch bleef hij opgeruimd en levenslustig.
Met de familie hield hij een levendig contact. Dan was hij gelukkig. En met de mensen in het dorp, die hij van groot tot klein kende, had hij heel dikwijls een praatje. Al was het brood van Br. Rogerius dan goed, zijn gezondheid was niet zo best. In 1963 moest hij het bakken er aan geven: hij werd er te moe van.
Zijn gezondheid ging steeds achteruit. Hij is opgenomen geweest in het ziekenhuis in Bergen op Zoom en in de Ursulakliniek te Wassenaar, maar men heeft hem niet kunnen genezen.
Vorig jaar tenslotte is hij naar het verpleeghuis A.B.G. in Bergen op Zoom gegaan. Aan kleine dingen kon men merken dat hij blij was met bezoek en dat hij belang bleef stellen in Huybergen: hij kwam terug op nieuws wat men hem bij een vorig bezoek verteld had, hij liet blijken dat hij het jammer vond dat je al weg ging. Het leven viel hem de laatste jaren zwaar: hij zag goed in dat hij niet beter zou worden.
Gelukkig is Br. Rogerius nu van zijn zwaar en angstig leven verlost en de eeuwige vreugde binnengegaan.