147 Broeder Egidius – Nicolaas Henricus Theodorus Omtzigt
Geboren te Nes a/d Amstel : 11-04-1887
Ingetreden : 02-02-1906
Eerste Professie : 19-04-1908
Eeuwige professie : 15-04-1910
Overleden te Bergen op Zoom : 14-08-1969
Een paar dagen voor zijn dood gaf hij vanaf zijn ziekbed een haarfijne beschrijving van het ongeval dat hem was overkomen en dat fataal voor hem is geworden. De stoeprand die hij niet had opgemerkt, de tegel waarop hij bij zijn val terecht kwam en vele andere details hadden een plaats in zijn verhaal, die geen journalist hem had kunnen verbeteren. Alleen de adem ontbrak hem nu en dan, maar dat ontnam hem niet het verlangen om het schilderij te voltooien.
Hij bezat een waardigheid en een decorum, die hem wel van thuis uit eigen waren. Broeder Egidius was oud leerling van het Pensionaat en heeft in zijn kinderjaren gretig de indrukken opgevangen, hem door het pensionaatsleven in Ste Marie geboden. Dat staat beschreven in de artikelen van zijn hand, die een paar jaar geleden in “Leer en Leven” zijn verschenen en die Rektor M. Koenraadt deden zeggen:”Dat is precies de kostschool uit die tijd”. Maar de vertelling wekt de indruk alsof degene die aan het woord is, als kind al, genietend van wat hem overkwam, daartegenover toch- bewust of niet – een zekere afstand bewaarde.
Dit gevoel krijg je als je door het oude familiealbum bladert dat, in zijn bescheiden nalatenschap is gevonden.
Een prachtige serie fotos van mensen uit de vorige eeuw: goed, vriendelijk, in hun eenvoud respectabel en niet zonder zelfbewustzijn. Ze zijn beminnelijk, maar ze staan toch een eindje van je af, en het is niet alleen de tijdruimte van een eeuw; of meer die hen van je scheidt. Hun persoon, hun gezicht vooral, dwingt ook vanaf het vergeelde papier tot het inachtneming van de distantie.
De vroomheid van Br. Egidius kenmerkte zich door een voorkeur voor wat plechtig en stijlvol was. Het opluisteren van de kerkelijke plechtigheden, door orgelmuziek was een grote vreugde voor hem. Op zijn oude dag heeft hij nog vele orgels bespeeld, zeker tot zijn eigen genoegen, maar even zeker tot lof van God. Tot zijn dood is hij aan zijn eigen levensstijl trouw gebleven. Hij had zijn congregatie van harte lief. Hij was echt een van de onzen.
Bij het nagaan van de “groene kaart” zien we dat Broeder Egidius op vele plaatsen in de Congregatie zijn beste krachten heeft gegeven. Meestal in de functie van surveillant portier of kok. Vooral op zijn oude dag kon hij verschillende mensen blij maken, door de Eucharistieviering op te luisteren met zijn orgelspel. Op tijden dat het voor anderen moeilijk was, stond hij direct klaar om mensen van dienst te zijn.