151 Broeder Christophorus van Nijnatten
Geboren te Etten : 04-10-1905
Ingetreden : 10-05-1924
Eerste professie : 12-01-1926
Eeuwige professie : 13-01-1929
Overleden te Breda : 22-10-1970
4 Oktober 1970 vierde Christje -zoals hij in de wandeling werd genoemd- zijn 65e verjaardag. Officieel ga je dan met pensioen. We hebben echter geen moment het woordje”kalm aan doen” uit zijn mond horen komen. Hij voelde zich fit en prakkiseerde er niet over om op zijn lauweren te gaan rusten hoewel hij er genoeg gekweekt had.
Geboren in Etten -een rasechte Brabander dus- was Christje de gemoedelijkheid zelve, hoewel hij met zijn zware stem lekker kon brommen. Hij kon alleen maar eens een enkele keer uitschieten, als men wat weinig consideratie had met zijn tuin. De tuin -was van zijn werkzaamheden- zijn lust en zijn leven. Daar kon hij dagen mee bezig zijn. En -het moet gezegd- het was een modeltuin. Uit de steeds wisselende opzet en beplanting ervan kon men opmaken hoezeer hij er ook creatief mee bezig was. Wee degenen, die de tuin vernielden. Peter -de hond- kreeg, vanaf een veilige afstand dan wel, veel verwensingen achterna gebromd, als hij eens door het altijd groene gazon sprintte; en de mollen die hun ondergrondse activiteiten ook hier volvoerden, werden met alle mogelijke middelen verjaagd of verdelgd.
Werkelijk, als Christophorus zijn geestelijk leven even goed verzorgde als zijn tuin -en we hebben geen enkele reden om dit niet te veronderstellen -, dan is hij een heilige. Christophorus was een man van de daad, van eenvoudig, maar toegewijd, serieus kloosterleven. Hij had er wel enige moeite mee om de dynamiek van de jeugdige medebewoners van het Sint Jansklooster te volgen, of te begrijpen, maar hij was verstandig genoeg en beschikte over voldoende geestelijk evenwicht om zowel zijn eigen opvattingen, als die van zijn huisgenoten op hun waarde te schatten en te kunnen accepteren.
In zijn meer dan 40-jarig kloosterleven was hij achtereenvolgens werkzaam in Huijbergen, Haaren, Huybergen, de Dieststraat(Breda) Oud Gastel, het Willibrordushuis, de Kweekschool, Alverno, weer in het Willibrordushuis, Bergen op Zoom en tenslotte, sinds 1959 in het Sint Jansklooster te Breda. Met grote zorg en toewijding wist hij zich aan zijn taak te geven.
Ziektes heeft hij praktisch niet gekend. Des te sterker greep het hem aan,toen hij, zowat een week na zijn verjaardag ziek werd. Hij klaagde van duizeligheid en pijn in zijn been. Ook had hij het zo nu en dan erg benauwd. De dokter zag het niet donker in. Na een week, de dokter was intussen toch nog een paar keer geweest, werd zijn been aangetast door verlamming. De dokter zorgde ervoor dat hij direct werd opgenomen in het Ignatius-ziekenhuis. Daar verergerde de toestand, Hij werd bediend.
In volledige overgave en in blijdschap maakte hij de bediening mee. Die grote berusting was wonderbaarlijk. Met bezoek was hij zeer blij en was er dankbaar voor. Onverwacht is hij gaan hemelen. Hij was ontzettend gelukkig dat zijn beide Zusters uit het klooster bij de bediening aanwezig waren. Dank, Christje voor dat prachtige voorbeeld van volledige overgave:
Een mens die durft te leven voor zijn ideaal; een eenvoudige kloosterbroeder te zijn, die God en zijn medebroeders dient en de hem opgelegde taak zo goed mogelijk en getrouw volbrengt, verdient ons aller achting en waardering.
Eenvoud, bescheidenheid, trouwen zorgzaamheid kenmerken zijn leven.
Hierin ligt de waarde van zijn leven voor God en allen die hem hebben gekend.