155 Broeder Bavo Johannes Petrus Jacobs
Geboren te Hansweert : 06-05-1903
Ingetreden : 19-11-1921
Eerste professie : 29-11-1923
Eeuwige professie : 30-11-1926
Overleden te Breda : 18-01-1971
Wanneer we trachten de betekenis van het zo plotseling afgebroken leven van Br.
Bavo te overzien, merken we spoedig voor een raadsel geplaatst te worden.
Voortdurend tobbend en vechtend tegen de last van een bedreigde gezondheid, heeft hij een activiteit ontwikkeld, die alleen maar verklaard kan worden door de stuwende kracht van een sterke wil. In dit leven is veel bereikt en het is bereikt door het feit, dat hij zich zelf heeft willen inzetten voor het totale welzijn van zijn leerlingen, zijn leerlingen en de organisatie van het mulo-onderwijs. Hij heeft dit gedaan, zonder naar eigen welzijn te kijken, rechtlijnig – zonder omwegen of kronkels
openhartig – zonder mistige omkleding
eerlijk – zonder laveren
doortastend – zonder weifelen
moedig – zonder tegenstand te schuwen
voortdurend – zonder rust
vooruitstrevend – zonder omzien
voor anderen – zonder zichzelf te sparen.
Rij leefde in zijn gevestigde overtuiging, dat gezag en orde niet gemist konden worden. Studiebegeleiding en exameneisen werden nooit uit het oog verloren, evenmin echter het welzijn van de leerlingen buiten de schoolmuren en de zorg voor zijn verdere levensrichting. Godsdienstzin en ontwikkeling van culturele waarden beschouwde hij als wezenselementen.
Bij dit alles vergat hij het welzijn van zijn leraren niet en heeft hij het gepresteerd een schoolgebouw te verzorgen met een inventaris, waarvan zijn opvolger moest getuigen dat hij het nog nergens zo had aangetroffen.
Br. Bavo deed dit graag. Rij genoot ervan. Hij had er veel voor over, zelfs zoveel, dat hij de eisen veronachtzaamde, die door zijn lichamelijke conditie gesteld werden. Hij had heter goed door en heeft er een mooi leven door gehad.
Hij had het er slecht door en heeft een zwaar leven verwerkt.
Met bezwaard hart heeft hij de dag zien naderen waarop de zorg voor dit levenswerk in andere handen moest worden gelegd. Maar ook hier heeft blijkbaar een rustige overweging van het waarachtig welzijn van leerlingen, leraren en schoolbedrijf hem de goede weg gewezen. Met bewonderenswaardige en door de buitenstaanders niet verwachte rust en kalmte heeft hij dit aanvaard. De laatste jaren heeft hij niet alleen besteed, om verwaarloosde liefhebberijen te verzorgen, maar hij heeft ook deelgenomen aan gespreksgroepen en verzorgde contacten met andersdenkenden. Hierbij ging hij zijn eigen weg.
Hij heeft zich bewust voorbereid op het allerlaatste afscheid. Blijkbaar heeft hij nog onzekerheden moeten verwerken- en dit is ook buitenstaanders niet ontgaan. Wij weten, dat hij hiervoor nu de rust geniet, die hij zichzelf tijdens zijn leven zo weinig gegund heeft.