198 Br. Lucianus Antonius Petrus Bastiansen
Geboren te Ginneken : 09-11-1890
Ingetreden : 27-09-1912
Eerste Professie : 25-12-1913
Eeuwige Professie : 06-01-1917
Overleden te Huijbergen : 21-09-1979
Afscheid nemen van mensen die je dierbaar zijn, is een zaak die gemengde gevoelens bij je kan oproepen. Zo was dat ook het geval, toen we hoorden dat Broeder Lucianus s morgens overleden was. Al geruime tijd waren wij, evenals Broeder Lucianus zelf, erop voorbereid. Hij had zo een broze gezondheid dat hij wist, dat het moment van sterven niet meer veraf kon zijn. Het was zelfs zo, dat Broeder Lucianus er sterk naar verlangde om bij de Heer opgenomen te worden. Een steeds ernstiger wordende doofheid, met de daaruit voortkomende eenzaamheid, maakten dit verlangen alleen nog maar groter.
Voor Br. Lucianus betekende zijn sterven dan ook een bevrijding en de uiteindelijke vervulling van zijn leven. Hij leefde al zo dicht bij de Heer dat de dood voor hem eigenlijk alleen nog maar een overstapje was. Juist deze verbondenheid met zijn Heer en Vader was voor ons zo een enorme ervaring. In gesprek raken met Broeder Lucianus betekende, naast het aanhoren van vele historische voorvallen, vooral beleven en beluisteren hoe het leven van Broeder Lucianus steeds in het teken van Gods barmhartige leiding stond.
Overal en steeds ontdekte hij vol dankbaarheid en bewondering hoe God alles voor hem ten goede had geleid. Zijn kamer lag ongeveer midden tussen de kapel en de refter en wat kon je nu nog meer wensen ? Niet iedereen is zo gelukkig om zo dicht bij de Heer en tevens bij zijn broeders te zijn. Op haast mystieke wijze beleefde hij zijn levensomstandigheden in dit soort voor ons zo onbeduidende situaties.
Opvallend bij hem was ook zijn grote verbondenheid met de broeders en vele anderen. Steeds sprak Broeder Lucianus over “die goede man” of “die goede mens”. Heel erg was het daarom ook voor hem dat hij zo moeilijk nog namen kon onthouden, terwijl hij zich toch zo betrokken voelde. Het is juist die echte medebroeder die wij in Lucianus missen. We mogen echter niet vergeten dat hij nu is, waar hij al zo lang had willen zijn. Bovendien mogen we ons troosten met de uitspraak van Broeder Lucianus dat hij ons niet zal vergeten, want hij kan nu bij de Heer en Maria rechtstreeks onze voorspreker zijn.
Br. Overste Nico Boere.