201 Br. Mauritius Antonius Jacobus Broeders
Geboren te Oosterhout : 03-06-1908
Ingetreden : 17-01-1926
Eerste professie : 16-08-1927
Eeuwige professie : 18-08-1930
Overleden te Oosterhout : 11-11-1980
Toon Broeders, geboren te Oosterhout op 3 juni 1908 trad in de Congregatie in januari 1926.
Bij zijn intrede in het noviciaat in augustus 1926 nam hij de naam Broeder Mauritius aan.
In augustus 1927 vestigde hij zich op de St. Franciscus-kweekschool, te Breda en begon zijn onderwijzersloopbaan op de St. Aloysiusschool.
Al spoedig werd hij onderwijzer op de school voor buitengewoon onderwijs te Breda, waar hij zich ontpopte als een prima leerkracht. De jaren dat hij op deze school gewerkt heeft zijn van grote betekenis geweest voor zijn verdere leven als onderwijzer. Op onderwijsgebied. is Broeder Mauritius werkelijk een expert te noemen, speciaal als onderwijzer en opvoeder van leerlingen, die met het leren moeite hadden. Dit geldt zowel voor het lager, middelbaar en hoger onderwijs, waaraan Br. Mauritius zijn beste krachten heeft gegeven.
In 1935 vertrok hij als missionaris naar Banjarmasin. Met onverdroten ijver heeft hij daar zijn beste krachten gegeven voor schoolse en buitenschoolse activiteiten. De verkennerij in Banjarmasin vond in hem een actief, enthousiast en kundig leider. Van de vroege morgen tot de late avond was hij in de weer. Hij vroeg – volgens veler mening – wel eens te veel van zijn krachten. Vlak voor de inval van de Japanners in Indonesië werd hij overgeplaatst naar Pontianak. Zodoende kwam hij in het interneringskamp in Kuching (Serawak) terecht. Wat heeft hij daar onnoemelijk veel bijgedragen om het zware leven gedurende de internering lichter en draaglijker te maken Mauritius was een zeer geestig man en die geestigheid is hem ten goede gekomen bij het maken van tal van toneelstukjes, die de kampbewoners deden schateren van het lachen. Alle missionarissen die in het kamp Kuching gezeten hebben, zullen dankbaar terugdenken aan Maurice, zoals hij altijd werd genoemd, voor de afleiding en vreugde in die tijd door hem gebracht.
Ook in de diverse conventen waarin Mauritius heeft geleefd was hij door zijn eenvoud, zijn opgeruimdheid, hulpvaardigheid en fijn religieus leven zonder franje een zeer geziene medebroeder. Na 3 jaar en 8 maanden internering kwam Maurice vrij en ging onvervaard aan de slag, zich niet bekommerend om het feit, dat hij zich vanwege het armzalig bezit aan leermiddelen zo moest behelpen. In het kamp had hij zich op de studie van de handelsvakken toegelegd.
Na een verdiend verlof ging hij terug naar zijn geliefd Banjarmasin, waar hij, naast zijn dagtaak op school, een handelsavondcursus begon, die een klinkende naam kreeg in geheel Indonesia, vanwege de prachtige resultaten. Later ontpopte hij zich als een prima docent voor het middelbaar en hoger onderwijs in Banjarmasin. Men zei van hem dat hij uitstekend les kon geven van de kleuterschool tot en met de universiteit.
Dank zij zijn werk aan de school voor buitengewoon onderwijs te Breda is hij in staat geweest een leesmethode te maken voor, de eerste klas van de lagere school die de volle bewondering. wegdroeg en op missiescholen in Java – Sumatra – Borneo en Celebes zeer was gewild. Daar wordt de methode van Tamsuri (Mauritius) nog overal gebruikt.
In maart 1977 keerde hij om gezondheidsredenen naar Nederland terug. Maar zo een noeste werker kon niet stil zitten. Vol ijver heeft hij tot aan zijn laatste ziekte en taalonderwijs gegeven aan emigranten, die Nederlands wilden leren. Dat was .zijn :lust en zijn leven; hij was er gewoon vol van.
Ik heb getracht Broeder Mauritius te schilderen als een zeer waardevol lid van onze onderwijscongregatie. Maar meer waardevol voor onze Congregatie was hij nog als religieus. Hij was een voor beeldig confrater en voorbeeldig religieus, die het zeer ernstig opnam wat zijn geestelijk leven en zijn omgang met de naasten betreft. Eenieder, ook buiten onze kloostergemeenschap had graag met hem te doen en prees zijn eenvoud, hartelijkheid en gemoedelijkheid.
Broeder Mauritius, moge 0.L. Heer U al het goede, dat U in Uw ruim 50 jaarkloosterleven en ruim 40 jaar missiewerk hebt verricht, tenvolle vergelden en schenke Hij U in Zijn grote goedheid de eeuwige rust.
Oosterhout, 12 – 11 – 1980
Br. Bruno Rijnaerts