236 Br. Stanislaus Johannes Adrianus Botermans
Geboren te Gilze : 10-04-1898
Ingetreden : 28-04-1917
Eerste Professie : 24-08-1918
Eeuwige Professie : 25-08-1921
Overleden te Breda : 11-09-1985
Woensdag 11 september was er een studiedag in Den Bosch over de Bevrijdingstheologie van Latijns-Amerika Uit belangstelling en weetgierigheid was ik er naar toe gegaan vanwege ons werk in Brazilië. Eindelijk eens een mooie, zonnige dag en even wat anders dan de gewone lopende bestuurszaken. Tijdens de lezing van een deskundig theoloog werd ik uit de zaal, geroepen voor een telefoontje, niets vermoedend waar dat over zou kunnen gaan. Er waren zo geen ernstige zieken, noch dwingende zaken. Snel werd ik tot de werkelijkheid geroepen door de mededeling, dat Br. Stanislaus plotseling overleden was. Hij was niet goed geworden en voor er verder iets ondernomen kon worden had hij het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Bij het naar huis rijden kon ik de enige link met dit gebeuren zoeken in het thema bevrijding. Broeder Stanislaus was al lang klaar om te sterven. Hij wachtte op de bevrijding uit dit aardse dal van ouderdom met al zijn kwalen, het dal van achteruitgang en bedruktheid.
Al vaak had hij gebeden met de psalmist: “Ik verwacht de Heer, wacht met heel mijn ziel, en ik hoop op Zijn woord.” Was deze serieuze, ijverige en godvruchtige religieus dan zo somber gestemd? Verre van daar in gezonde omstandigheden. Hij droeg het kruis van zijn ouderdom met moed en volharding. De laatste jaren was hij al meer dan eens ziek geweest en had hij in het ziekenhuis vertoefd. Een aantal maanden geleden nog leek het erop, dat hij zou gaan hemelen, zijn toestand was toen ernstig en labiel. Hij werd voor. zien van de Sacramenten van de zieken, maar knapte daarna weer een stuk op. De belangstelling voor allerlei zaken was er weer. Hij kon weer beter spreken dan voorheen, zijn handschrift ging zienderogen vooruit, de inhoud van zijn brieven was helder en duidelijk. Bij redelijk weer kon . het wandelingetje in de buurt doorgaan, alleen klaagde hij steeds over vermoeidheid. Maar klaar voor de dood was hij, hij was aan de beurt. Bij het overlijden van Broeder Clemens een paar weken geleden, uitte hij nog zijn verbazing, dat deze man die toch een stuk gezonder leek dan hij, hem toch nog was voorgegaan. En plotseling ging hij dezelfde weg in zeer korte tijd.
Broeder Stanislaus is voor velen in en buiten de Congregatie een bekende persoonlijkheid als oud-onderwijzer, overste en novicemeester. Hij was deskundig en ijverig, ernstig en punctueel, toch ook goedmoedig en vriendelijk. Als Johannes, Adrianus Botermans werd hij geboren in Gilze op 10 april 1898. In 1917 deed hij zijn intrede in de Congregatie van de Broeders van Huijbergen, waar hij de eeuwige professie aflegde op 25 augustus 1921. Op de kweekschool volgde hij de opleiding tot onderwijzer en hij behaalde de gewone akte in 1917 en de hoofd. akte in 1920. Enige jaren daarna kwam daar nog bij de lagere akte. Van zijn staat van dienst kunnen we vermelden, dat hij onderwijzer was in Huijbergen, Bergen op Zoom, Oosterhout en Breda. Al in 1927 werd hij hoofd van de school in Haaren en Amsterdam, en met een tussenperiode van drie jaar als novicemeester, van 1936 tot namelijk, bleef hij eerstgenoemde functie bekleden in Amsterdam, op de Ulo in Breda, en opnieuw op de lagere school in Bergen op Zoom en Oosterhout. In die laatste plaats was hij ook nog een aantal jaren de vertegenwoordiger voor het schoolbestuur van de Congregatie.
Na bijna vijftig jaar schoolpraktijk ging hij met pensioen, maar dat betekende allerminst, dat hij stil ging zitten en niets doen. Jarenlang maakte hij zich verdienstelijk door de administratie te verzorgen van het dekenaat van Breda. Ook deed hij dergelijk soort werk voor een paar parochies in dezelfde stad en vooral ging hij rond om bejaarden en zieken te gaan bezoeken.
Met Broeder Stanislaus is weer een van die markante persoonlijkheden uit onze Congregatie weggevallen, een diepgelovig man, een ernstig religieus, een ijverig onderwijzer en schoolhoofd, die vooral de waarde benadrukte van goed godsdienstonderwijs. Hij was een zorgzaam, maar streng leider van de broeders, een groot beoefenaar van de devotie tot Maria. Deze bevorderde hij waar hij kon, onder andere door verschillende malen begeleider te zijn bij Lourdes-reizen.
Groot was zijn belangstelling voor het missiewerk en als bijzondere aktiviteit kunnen we hierbij noemen, dat hij voor ontwikkelingslanden brillen verzamelde en deze verzond.
Stanislaus heeft zijn levensweg afgelegd en is opgegaan naar zijn Heer. Moge hij na dit rijke leven rusten in zijn vrede bij Maria onze patrones en Franciscus ons voorbeeld.
Broeder Karel