237 Br. Ansfridus Adrianus Henricus Vermunt
Geboren te Steenbergen : 19-08-1913
Ingetreden : 24-01-1932
Eerste Professie : 15-08-1933
Eeuwige Professie : 15-08-1938
Overleden te Bergen op Zoom : 10-03-1986
Het Mededelingenblad heeft een paar keer melding genaakt van de ziekte van Broeder Ansfridus. Als suikerpatiënt was hij erg kwetsbaar; wondjes werden moeilijk beter en deze gevaarlijke toestand leidde uiteindelijk tot de amputatie van zijn rechter onderbeen. Hoe hij deze operatie heeft ondergaan en verwerkt, is achteraf toch niet zo duidelijk. Soms leek het, of hij het dapper aanvaardde en er zich overheen kon zetten. Hij wilde naar huis en gewoon verder leven. Maar bij een eerste weekendje thuis bleek, hoe zeer hij afhankelijk was geworden van anderen. Daarna ging zijn lichamelijke toestand erg achteruit. Een laatste opleving trad op, toen hij op een kritiek moment uit voorzorg bediend was. Geest en lichaam zijn één en zijn wil om te leven en zijn krachten waren niet opgewassen tegen de geheel ontregelde organen van de inwendige mens. In een paar dagen liep het snel met hem af en hij stierf vredig en rustig zonder nog bij bewustzijn te zijn geweest op maandag 10 maart vroeg in de ochtend op de leeftijd van 72 jaar.
Dertien jaar werkte hij in het onderwijs in eigen land en daarna vertrok hij naar Indonesia, waar hij het beste deel van zijn leven werkzaam was in onze scholen en huizen op Kalbar en in de plaatsen Pontianak, Nyarumkop en Singkawang. Hij was er onderwijzer aan de lagere school, leraar aan de middelbare school SMA, Kweekschool en Seminarie. In bepaalde perioden was hij directeur van scholen, huisoverste, leider van het internaat en plaatsvervanger van de novicemeester. In deze veelheid van functies bleef hij in Indonesia werkzaam tot eind 1975.
Teruggekeerd in Nederland ging hij niet stilzitten, maar hij bleef actief op allerlei terreinen.
Een prioriteit voor hem was de zorg voor zijn hoogbejaarde moeder in Sint Margaretha in Huijbergen. Elke dag zocht hij haar een paar maal op en hielp haar in alles. In het bejaardenhuis zorgde hij voor liturgie en zang en deed mee bij de ontspanning en het opvoeren van toneelstukken. Daar ging hij mee door, tot het eigenlijk niet goed meer mogelijk was, maar hij zocht, zolang hij kon naar middelen van vervoer, toen zijn eigen mobiliteit kleiner werd. Van het plaatselijke schoolbestuur maakte hij een tijdlang deel uit en in zijn eigen convent was hij lid van het huisbestuur. Al die jaren ook vervulde hij de functie van sekretaris van het hoofdbestuur.
We hebben allen een voorbeeldig en ijverig medebroeder in hem verloren. Midden in het leven stond hij in de dood, zouden we kunnen zeggen, zoals het gezongen werd in het prachtige Gregoriaanse Media Vita. Toen de dood hem riep stond hij inderdaad nog midden in, het leven. Maar ook kunnen we zeggen, naar aanleiding van de liturgie van zondag Laetare: “Wie in Christus is, is een nieuwe schepping: het oude is voorbij, het nieuwe is al gekomen” (II Kor: 5, 17)
Ansfridus, we danken je voor je voorbeeldig kloosterleven en je arbeidzaamheid. Moge het nieuwe voor jou bestaan in het deel hebben aan “Gods eigen heiligheid” in het huis van de Vader.
Broeder Karel