265 Br. Giovanni Johann Peter van de Camp
Geboren te Goch (D) : 07-08-1915
Ingetreden : 20-01-1935
Eerste professie : 15-08-1936
Eeuwige professie : 15-08-1939
Overleden te Huijbergen : 13-01-1991
Zondag 14 januari is tegen de avond Br. Giovanni vrij onverwacht van ons heengegaan. ‘s Morgens en s middags was hij nog bij de koffie. Tegen de avond voelde hij zich niet goed en was op de verzorgingsafdeling wat op bed gaan liggen. Zacht is hij daar overleden.
Br. Giovanni van de Camp werd geboren in Goch in Duitsland. In januari 1935 trad hij toe tot onze broeder-gemeenschap. In 1936 legde hij zijn eerste professie af en drie jaar later verbond hij zich voor eeuwig aan onze Congregatie. Na zijn noviciaat was hij één jaar als onderwijzer verbonden aan het basisonderwijs zoals dat voor de oorlog op het oude Ste.-Marie gegeven werd. Van 1937 tot 1942 woonde hij in Amsterdam alwaar hij les gaf aan de jeugd van de school in de Roerstraat. Van 1942 tot het einde van de oorlog zette hij zich in voor de leerlingen van de Lunetstraat in Breda. Vanaf september 1945 is hij als onderwijzer tot aan zijn pensionering in 1970 – met een kleine onderbreking van twee jaar aan de MAVO – verbonden geweest aan het basisonderwijs op Ste.-Marie te Huijbergen.
Op geheel eigen wijze stond Br. Giovanni in het onderwijs. Hij bereidde zijn lessen minutieus voor. Orde en netheid stonden zeer hoog in zijn vaandel en hij verlangde ook van zijn leerlingen veel om deze in het klaslokaal te handhaven. Als leerkracht verstond hij zijn vak, hij werkte ijverig en was uiterst stipt en toegewijd. Dat precieze bij zijn lesgeven had hij nodig; alleen zó kon hij werken. Hij had voor veel terreinen belangstelling en wist deze algemene interesse over te brengen op zijn leerlingen. Oud-leerlingen van Ste.-Marie die het basisonderwijs aldaar volgden kunnen zich Br. Giovanni om zijn geheel eigen aanpak dan ook heel wel herinneren. Vast staat dat ze het nodige bij hem hebben opgestoken.
Bij velen in en buiten Huijbergen stond Br, Giovanni bekend als de sprokkelaar. Hij hield van de natuur en van allerlei door de natuur gevormde stukken hout en paddenstoelen kon hij prachtige objecten samenstellen. Hij conserveerde de materialen zorgvuldig en wist bij het samenstellen der delen de meest sprekende zodanig te laten uitkomen, dat voor een belangstellend toeschouwer herkenning gemakkelijk gemaakt werd. Velen hebben zijn kunstzinnige voorwerpen nog in hun bezit. Genoot hij eerst in kleine kring hierom enige bekendheid en werd hij de broedersprokkelaar genoemd, de publiciteit maakte deze kring al weldra vele malen groter. De eigenschap van nauwgezetheid heeft Br. Giovanni ook aangewend bij het verzorgen van het type- en stencilwerk van Ste.- Marie en de Congregatie. Met name in de periode na zijn ziekteverlof in 1970 heeft hij enorm veel stencilwerk verzorgd. Niet aflatend zat hij achter zijn typemachine en stelde menig boekwerkje samen. Ook de verzorging van het Congregatieblad “Leer en Leven” heeft hij jarenlang op zich genomen. In het algemeen mogen we zeggen dat ook in dit opzicht producten van zijn werk er mochten zijn. In diezelfde periode is hij kortelings verbonden geweest aan ons Onderwijsbureau in Bergen op Zoom. Hij pendelde dan tussen Huijbergen en Bergen op en neer.
Dat hij een secuur man was en alles om zich heen met een scherp oog waarnam, toont ook zijn fotoverzameling van zelfgenomen fotos. Wat hij aan schoonheid ontwaarde, legde hij met zorg en veel geduld op de gevoelige plaat vast. Zo kon hij een eindeloze serie fotos maken van een gevonden nest van een vogelpaar in de brievenbus. Het hele proces van het voederen van de jongen is fasegewijs in zijn fotos te volgen. Hij genoot zelf intens van zulke gebeurtenissen. Daarbij was het een sterke eigenschap van Br. Giovanni dat hij er dan anderen deelgenoot van wilde laten zijn. Een ieder moest kennis nemen van hetgeen hij had meegemaakt of vervaardigd.
Als Broeder van Huijbergen was hij even stipt als in zijn werk; een man van geloof en gebed, die de regels en gebruiken trouw naleefde. Hij was erg emotioneel betrokken bij droevige gebeurtenissen binnen de gemeenschap. Graag hielp hij degene van wie hij wist dat hij hulp nodig had.
De laatste jaren van zijn gepensioneerd-zijn maakte hij het minder goed. Geleidelijk aan gingen zijn lichamelijke en geestelijke krachten achteruit en vooral de laatste maanden werd zijn levenskringetje beperkt tot het huis en zijn kamer. In de Kersttijd vroeg hij om uit voorzorg bediend te worden. Vrij onverwacht toch nog is hij op zondag 13 januari in de vroege avond van ons heengegaan. Moge Br. Giovanni nu, na zo een leven vervuld van ijverige arbeidzaamheid, rust gevonden hebben bij zijn Heer, wiens Schepping hij zo zeer wist te waarderen.
Br. Eduard