275 Br. Marcellus Johannes Poppelaars
Geboren te Oosterhout : 20-06-1909
Ingetreden : 16-01-1927
Eerste professie : 18-08-1931
Eeuwige professie : 18-08-1931
Overleden te Huijbergen : 02-07-1993
Wanneer men het leven van Br. Marcellus in het kort zou moeten samenvatten, dan kan men dat met de zin: Br. Marcellus was een sterk op de voorgrond tredende persoonlijkheid met uitzonderlijke gaven van geest en hart. Overeenkomstig het Evangelie heeft hij zijn licht niet onder de korenmaat gesteld, maar als de trouwe dienaar gewoekerd met wat God hem heeft toevertrouwd. Ruim 65 jaren heeft hij de Congregatie van de broeders van Huijbergen in vele hoedanigheden met al zijn talenten gediend, zowel in haar bloeiperiode als tijdens haar gestadige achteruitgang, die hij betreurde, maar onontkoombaar achtte, gezien in het licht van deze tijd, die aan een totale verandering onderhevig is.
Het nieuwe Gods- Kerk- en wereldbeeld, dat zich vooral na Vaticanum II onweerstaanbaar doorzette, bestudeerde en beleefde Br. Marcellus in al haar facetten met grote belangstelling en overgave. Sterk reactionaire krachten binnen de Kerk en het religieuze leven in het bijzonder, konden geen genade vinden in de ogen van Br. Marcellus, die zich verdiepte in theologische en filosofische moderne werken van Schillebeekx, Küng, Rahner, Teilhard en vele anderen. Hij was uitgesproken progressief, zonder echter het waardevolle in de traditie geweld aan te doen.
We kennen zijn inspanningen voor de tot standkoning van een aangepaste regel en de daaruit volgende herziene Constituties en de vaak moeilijke voorbereidingen voor de vele kapittels waaraan hij deelnam. Br. Marcellus was ten nauwste betrokken bij de na-oorlogse-herbouw van Ste Marie van 19k8 tot 1951. Hij was vele malen lid van het Hoofdbestuur, overste in onze kloosters in Breda, directeur van Ste Marie, leraar aan de MAVO en Hoofd van enige Basisscholen. Voeg hierbij zijn grote bekwaamheid als componist van o.a. Operettes, Missen en andere kerkelijke muziek, als organist in de St. Antoniuskerk , de Petrus en Pauluskerk en het Diaconessenziekenhuis en als hobby de fotografie, dan heeft men een goed maar nog onvolledig beeld van zijn enorme belangstelling en werkzaamheid.
Maar er is meer. Br. Marcellus was een buitengewoon hartelijk mens vriendelijk, dankbaar, attent bij verjaardagen en andere feestelijke gelegenheden, medelevend met het wel en wee van zijn familie, zijn huisgenoten en de vele vrienden binnen en buiten de Congregatie. Hij had de aangeboren gave “vrienden voor het leven” te maken, ja, men mag zeggen, een ander blij en gelukkig maken zat hem in het bloed. Zijn religieuze verplichtingen, Gebed, bezinning en Eucharistieviering nam hij zeer serieus, niet als een dagelijks terugkerende last of werkonderbreking, maar als een vorm van contact met God waar hij behoefte aan had. Wat Br. Marcellus o?n geestelijke lectuur verwerkte, in zich opnam en ook anderen in liet delen, is onvoorstelbaar.
De gezondheid van Br. Marcellus was de laatste jaren verre van optimaal, zeker niet toen zich enige kwalen tegelijk aandienden, die niet of moeilijk te bestrijden waren. Hij klaagde nooit, bleef goed gehumeurd en was zeer dankbaar jegens allen die hem hebben verzorgd: de broeders en zusters in Breda en Huijbergen en enige ziekenhuizen, maar vooral Ria van Druten te Voorburg die veel voor hem heeft betekend en hij op zijn beurt voor haar. Bedroefd om zijn heengaan, maar overtuigd dat zijn leven prachtig is voltooid, denken wij met dankbaarheid terug aan Br. Marcellus, die ons zo nabij was en ons zoveel geschonken heeft van het beste wat God hem heeft toevertrouwd.
Moge hij na een welbesteed leven eeuwige vrede gevonden hebben in het Huis van de Vader, dat vele woningen telt, tesamen met Jezus en Zijn Moeder Maria. Heer, neem ons bij U op, als U ook ons thuis verwachte.
Broeders van Huijbergen