294 Broeder Paulo Ludovicus Cornelis Antonius v.d. Bempt
Geboren te Wouw (Heerle) : 26-07-1915
Ingetreden : 20-01-1935
Eerste professie : 15-08-1936
Eeuwige professie : 15-08-1938
Overleden te Huijbergen : 06-12-1997
Geboren als Ludovicus Cornelis Antonius deed hij als 20-jarige zijn intrede om Broeder van Huijbergen te worden. Opvoeding en onderwijs van de lagere school jeugd, daartoe bekwaamde hij zich, op 26 juli 1935 slaagde hij voor de onderwijzersakte 77a en met die bagage werd hij een begaafde leerkracht en 6 augustus 1941 behaalde hij hoofdakte 77b en zo zien we hem op tal van scholen vele jaren als hoofd op basisscholen in Breda, Nijmegen, Hulst, en zijn geliefde Oosterhout waar vooral zijn hart klopte. In al die scholen maar ook daar buiten zullen velen zich zijn bijzonder mooie, volle sonore stem herinneren.
Op 1 augustus 1977 werd hij zoals men dat in de onderwijswereld noemt een wachtgelder: wegens reorganisatie werd zijn H. Hartschool in Oosterhout gesloten, hetgeen hem veel pijn heeft gedaan.
Ondanks opkomende ouderdomsperikelen heeft hij kunnen genieten van zijn vele naschoolse jaren.
Op brommer en fiets verkende hij de wijde omgeving. Landgoed “De Utrecht” was voor hem een oord waar hij graag vertoefde. Hij genoot van zijn vakanties in Ommoord / Rotterdam; niet de stad trok hem maar de omliggende natuurgebieden.
Begin oktober van dit jaar kwam Br. Paulo ná 62 jaren opnieuw terug naar Sainte Marie om er te wonen, en wel omdat het echt nodig werd qua verzoring en verpleging. Een opname in het ziekenhuis van Bergen op Zoom volgde en nog maar goed en wel daar ontslagen stierf hij, eerder dan we verwacht hadden, liefdevol omringd door medebroeders.
Als grondtoon, als ondertoon, als leidmotief hoorden we in die schriftlezingen: ” Ik Jahweh, Ik Die Er Ben Voor U, Ik zal u rust en verlichting schenken.”
Vanuit dit geloof leefde ook uw broer en oom, uw medebroeder; En ook al was dan de laatste tijd in Oosterhout het zich verplaatsen steeds problematischer: naar de kapel kwam hij … vanwege de Heer, maar ook vanwege de steeds kleiner wordende groep medebroeders. Op en top onderwijsman was hij in zijn vele mooie jaren, had goede contacten met ouders en leerlingen, hij wist een klimaat te scheppen van stiptheid, regelmaat en degelijkheid. Streng was hij voor anderen maar niet minder voor zichzelf.
Bij een aantal meningen was een zekere rechtlijnigheid hem niet vreemd: dat hebt u als familie, dat hebt u als medebroeders, huisgenoten, collega’s meerdere keren ondervonden. Maar dat paste bij hem, zo was hij. Kunstzinnig van aard was hij, en dan denken we aan het regiseren van operette en toneel, aan het ontwerpen van decors, maar ook aan het acteren van hemzelf. Als wachtgelder, als vutter, als man van de pensioen gerechtigde leeftijd, genoot hij van de natuur op enorm lange fietstochten, was hij blij met de contacten van zijn familie. En dan, in zijn nadagen had hij het moeilijk met steeds meer inleveren aan zelfstandigheid. het Irriteerde hem geholpen te moeten worden, en dat stak hij niet onder stoelen of barken. Hij realiseerde zich goed dat het steeds moeilijker werd en dat ’t einde zich ging aankondigen.
Wel was het voor velen een verrassing dat hij na een kort verblijf in ziekenhuis van Bergen op Zoom, zo snel is overleden. Zijn leven was lijden geworden, en nu hij over dat lijden heen is, mogen wij weten en geloven dat hij is aangeland in de Thuishaven van de Heer zijn en onze God, Die hem zoals we lazen “kracht za1 verlenen, energie en rust”, om daar opnieuw verenigd te zijn met de velen van wie hij door de dood tijdens zijn leven van 82 jaren afscheid moest nemen.
Als religieus, als broeder van Huijbergen, als man van opvoeding en onderwijs verschafte hij velen rust en verlichting en gaf zo iets van Jahweh/God, van Jezus te zien.
Moge die Jahweh/God, moge die Jezus er nu zijn voor hem. Namens de velen op wie hij een goede invloed had, namens de congregatie zeggen we: “niet alleen je stem maakte jou tot een markant persoon:
dank voor wie je was, voor hoe je was”, “het ga je goed, daar waar ook onze eindbestemming is, tot dan, a Dieu.”
Leo Testers