304 Broeder Raymundus Robert Ludovicus Florence Lockefeer
Geboren te Nieuw-Namen : 03-12-1904
Ingetreden : 05-05-1923
Eerste professie : 30-11-1924
Eeuwige professie : 01-12-1927
Overleden te Huijbergen : 29-05-2000
Br. Raymundus dacht dat het ging aanbreken vanaf vorige week donderdag toen het naar de kapel gebracht worden bijna niet meer ging toen het samen eten met de medebroeders in de refter moest worden afgebroken. Te mogen sterven, te gaan sterven zoals hij zondagavond zelf nog verwoordde die harte wens werd als het ware ( zoals hij het graag vaak zag in zijn lange leven)
die harte wens is op zijn wenken in vervulling gegaan. Want in die zelfde nacht, het was goed en wel maandag geworden, is hij voor goed heel vredig ingeslapen.
Het laatste jubileum dat we hier in deze kapel met hem vierden in familie- , vrienden en medebroederskring was op 27 november 1999. Het was zijn 75 jarig Kloosterjubileum,
`t Was tevens de viering van zijn 95ste verjaardag. Op die dag deed hij mij zeggen: en nu citeer ik Br. Raymundus zoals hij het voor mij opschreef: ” Samen gaan we in de Eucharistie God danken vaar alles wat Hij mij geschonken heeft, Hem loven en prijzen met Jezus onze Heer. Veel komt er in zoeen dag op je af: het leven thuis …de Kweekschool…meen jaren in het klooster …Men denkt misschien wel eens dat in een kloosterleven alles van een leien dakje gaat. Dat is niet zo. Je mens-zijn met zijn gebreken en zijn tegendraadse verlangens en zelfzucht neem je met je mee. Dat kan verwarrend werken.” Broeder Raymundus eindigde het welkomstwoord bij zijn 95ste verjaardag, bij zijn 75ste kloosterjubileum met het vragen van vergeving voor tekortkomingen ini zijn en in ons leven. Dat de Heer inderdaad Zich daartoe over hem en over ons mag ontfermen .
Robert Lockefeer, Br. Raymundus.
Op 27 november van 1999 deed hij me zeggen: “Veel komt er in je op, op zoeen dag: het leven thuis, de Kweekschool, mijn jaren in het klooster”, Dat het zo is, zal ieder beamen die een jubileum vierde en dat zelf mee voorbereidde. Je gedachten gaan dan terug naar de grond van je bestaan de Heer onze God. En je vraagt je af: waarom wilde Hij juist mij, waarom schiep Hij mij…Vol dank ook, met respect en waardering denk je terug aan de wortels van je bestaan: je ouders.”
In het geval van Broeder Raymundus, waren dat Ludovicus Lockefeer en Pelagia Schuddings. Uit hen werd hij geboren op 3 december 1904. Hij mocht opgroeien omringd door 4 zusjes en 3 broertjes. Daar in Nieuw Namen was de sfeer en de geest in het gezin van de Lockefeers zodanig dat Gods roepstem gehoord kon worden , niet alleen om als rooms katholiek te leven, als christen, maar als religieus…als broeder…als zuster. Zodoende nam hij als 19 jarige Robert thuis afscheid om in te treden bij de Huijbergse broeders. Onderwijzer werd hij , was hij in Huijbergen(1924), Oosterhout (1925), Amsterdam (1930), Breda (1932), en dan vanaf 1933 opnieuw naar Amsterdam…nog even enkele jaartjes gewoon onderwijzer om daarna vanaf 1940 hoofd der school te zijn, directeur zeggen we tegenwoordig. Zoeen dertig jaar lang is hij dat geweest.
Toen hij gepensioneerd werd (1 augustus 1970) brak er voor hem een periode aan die onze bisschop Ernst bij zijn eigen afscheid noemde de periode van actieve rust: bejaardenwerk betekende dat voor Br. Raymundus -in verschillende facetten- kundig, van harte, welgemeend, meelevend en meedenkend, niet altijd of moet ik zeggen altijd niet “gelijk gevend”… En dan….helaas 3 april 1986…. een ernstig ongeluk … fietsend werd hij aangereden … met na vele weken in het Amsterdamse VU-ziekenhuis, voor maanden naar het herstellingsoord Heliomare. Daarna…het is dan 23 oktober 1986 naar ( wat hij noemde) “het dorpje” Huijbergen. Voor iemand die zolang “stads” heeft geleefd en gepraat en gedacht geen eenvoudige opgave.
Als rechtgeaarde Zeeuw waren voor hem “Lector et emergo” “ik worstel en kom boven” op het lijf geschreven, ingekerfd zou ik willen zeggen, want dat worstelen en weer op de been geraken was niet alleen na zijn eerste, maar ook na zijn tweede ongeluk ( gezeten in een auto ) bijzonder groot. Volhouden en doorzetten ook bij tegenslag: dat alles gaf kleur aan zijn leven. Maar er is meer. Hij is een broeder van Huijbergen geworden en gebleven: op zijn eigen manier.
Kritisch, gelovig, biddend, meelevend. Door zijn er zijn zoals hij was : vele jaren voor kinderen, vele jaren voor onder wordende mensen, en daarna 30 jaar als gepensioneerde. Al levende met goede, minder goede en slechte dagen tot de ontdekking komen in Jezus geest
dat leven meer is dan eten, drinken of je kleden.
Ruim 95 jaar tijd om mens te zijn is niet niks,..ruim 75 jaar tijd om broeder te worden is in nog veel hogere mate niet niks, en toch: vanuit zijn Luctor et Emergo zijn we vandaag op de dag van zijn begrafenis niet samengekomen, na al die jaren rondom een zielig overschotje van ’n mens? Nee, we zijn samengekomen rondom iemand die we ons vooral voor ogen moeten halen in zijn vele goede, actieve jaren: strijdbaar, iemand die op vele terreinen de touwtjes zelf in handen wilde houden. Helder van geest, kwiek, gelovig, kritisch, die meerdere keren werd onderscheiden: de gouden medaille: Ridder in de Orde van Oranje Nassau, uitgereikt 17 april 1967; de gouden medaille pro Ecclesia et Pontifice, 13 juli 1979.Dat alles is nu verleden tijd maar hij zelf Robert Ludovicus Florence Lockefeer is geen verleden tijd voor en bij de Heer onze God.
Luctor et emergo worstelend bleef hij boven, worstelend kwam hij boven. Nu hoeft dat alles niet meer … hij mag rusten …Daartoe zingen we dat de engelen hem mogen begeleiden naar het Paradijs.
Leo Testers Rector
Broeders van Huijbergen