323 Br. Anacletus Antonius Bernardus Jozef van Ballegoij
Geboren te Amsterdam : 30-03-1923
Ingetreden : 19-01-1941
Eerste Professie : 15-08-1942
Eeuwige professie : 15-08-1945
Overleden te Bergen op Zoom: 02-06-2005
Broeder Antoon, werd geboren uit het huweljjk van Nicolaas Ballegoij en Catharina Biekman 30 maart 1923 te Amsterdam, de 2de van het gezin dat 6 kinderen ging tellen. En dan 19 januari 1941 de eerste regels van hoofdstuk twee bij zijn intrede om Broeder van Huijbergen te worden, hoofdstuk twee dat door vele andere hoofdstukken aangevuld gaat worden tot op deze dag. Zijn noviciaat op Alverno en in Ossendrecht wordt beschreven, het behalen van aktes en diplomas zoals Godsdienst, de aktes 77A en B, Frans L.O., Engels L.O., Tekenen L.O. Handenarbeid, Ward 1 en 2; Met die bagage én met een warm hart voor zijn leerlingen zien we hem enthousiast werkzaam als onderwijzer, als leraar, als hoofd van de school, in Haaren, Bergen op Zoom, hier in Huijbergen, Breda, Amsterdam en Amstelveen.
We kunnen zeggen: waar hij woonde en werkte vond hij zijn draai. Na 40 dienstjaren in het onderwijs kwam er vanaf 1983 wat meer tijd voor andere werkzaamheden en voor zijn hobbys. In 1989 ging Br. Antoon bij zijn medebroeders in Nijmegen wonen, hij werd er huisoverste. En dan … 4 mei 1992, een ernstige val met de fiets in de Krayenhof met als gevolg blijvende invaliditeit. Vanaf 15 juli 1992 verbleef Br. Antoon op de Ste Marie verzorgingsafdeling waar hij kundig, liefdevol en geduldig is verpleegd. En dan, vorige week, een niet onder controle te krijgen koorts maakte ziekenhuisopname noodzakelijk. Rustig en vredig is hij daar ingeslapen, donderdagnamiddag, met Br. Huub aan zijn zijde.
Zo gingen er in de vele goede jaren van Br. Antoon ontferming uit, mensenliefde en barmhartigheid richting kinderen en jongeren die op tal van scholen aan zijn zorgen werden toevertrouwd. Zo maakte hij niet graag gebruik van de mogelijkheid om iemand voor negatief gedrag een kwade nood te geven, hij gaf liever vol ontferming goede noten bij positief gedrag. Dat had van doen met de rode draad van de zaligsprekingen: met barmhartigheid en mensenliefde, met vredelievendheid, zachtmoedigheid en eerlijkheid. Hij straalde opgewektheid uit, bracht zijn enthousiasme over op zijn leerlingen. Hij was een levenslustige broer en medebroeder, humoristisch, relativerend, maatschappelijk / sociaal bewogen, bescheiden, goed voor anderen, `n brede belangstelling typeerde hem, een handige klusjesman, een sierlijk handschrift kenmerkte hem, van huis uit kreeg hij ambities mee voor alles wat met treinen en spoorwegen te maken had. Een fervent natuurliefhebber die er intens van genoot op zijn vele grote en kleine maar vooral ook bijzonder lange fietstochten, ging graag op vakantie o.a. naar Spanje met zus Truus, en met Br. Marcellus en Br. Romanus.
In vuur en vlam raakte hij bij discussies over politiek en geloof met broer Joop. En de gepaste twijfel die Broeder Antoon ook toen niet onder stoelen of banken stak, is gebleven … Zo correspondeerde hij de laatste jaren van tijd tot tijd ook met mij in korte kernachtige zinnen over zijn rotsvast maar ook over zijn twijfelend geloven. Hier in de kapel – daar naast Br. Aloysius zijn steun en toeverlaat in deze ruimte – was hij duidelijk aanwezig. Een schitterend voorbeeld is Br. Antoon van zich zo lang mogelijk bij de gemeenschap aansluiten. En … in zijn kamer, op zijn bureau , afbeeldingen van Franciscus, van 0. L. Vr. Van Altijddurende Bijstand, en zijn rozenkrans in handbereik. Als muzikaal begaafde begeleidde hij in verschillende kerken zang koren, tekenen en schilderen deed hij niet onverdienstelijk.
Hij volgde met warme interesse het wel en wee van zijn familie, van neven en nichten, hij was de spil van zijn bloedverwanten, iedereen had dan ook graag met hem van doen En – attent als hij was en bleef ontvingen velen van ons bij hun verjaardag een kaartje van Br. Antoon.
En dan … 4 mei 1992 … tijdens misschien wel zijn meest geliefde hobby fietsen … een valpartij … daarna de constatering van een hersenaandoening. Vanaf toen was Br. Antoon een invalide man: ontwaakt uit een langdurige coma volgde intensieve therapie, hij moest leren leven met enorme beperkingen … zoals heel moeilijk kunnen communiceren, niet meer kunnen lopen, slikproblemen met alle gevolgen van dien. En toch … wonderlijk hoe hij met al zijn handicaps leerde omgaan. Een doorzetter was hij en bleef hij: hij wilde tot het laatst toe zo weinig mogelijk afhankelijk zijn. Dr. Antoon werd tot een begrip op de verzorgingsafdeling: na dertien jaar geen Br. Antoon meer op de kamer tegenover de verzorgingspost waar hij bijhield wie er binnen kwam, wie er voorbij ging.
Nog niet zo lang geleden ( op 3 januari 2005) schreef hij: “Ik waardeer de zorgen waarmee de zusters ons omgeven. Geen duisternis houdt hem meer gevangen, hij mag tot in eeuwigheid vrij zijn. ”
Leo Testers, rector
Broeders van Huijbergen