Eduardus Achillus van den Hemel (Broeder Grignion)
Geboren te Groede 1929 – 02 – 01
Intrede bij de broeders van Huijbergen 1952 – 01 – 25
Eeuwige geloften  1959 – 08 – 15
Vertrek naar Brazilië 1962 – 01 – 15
Priester gewijd 1982 – 02 – 14
Overleden te Cáceres (MT) 2014 – 04 – 13
Als 24-jarige kiest hij voor een leven als broeder in de gemeenschap van de Broeders van Huijbergen waaraan hij zich bindt voor het leven met eeuwige geloften in 1959. Drie jaar later 15 januari 1962 vertrekt hij naar Cáceres in het binnenland van Brazilië, nabij de grens met Bolivia.  Langzaamaan werd hij er zich van bewust dat zijn geloof, buiten het werk met de kinderen op school, meer vruchten kon dragen voor armen en zieken, en op verzoek van de plaatselijke bisschop werd hij in 1982 priester gewijd door Mgr. Máximo Bienés.
Op tal van manieren, vasthoudend, niet altijd gemakkelijk voor een gemeenschap waar broeders samenwerken,  maar ook mild en met gevoel voor humor, zet hij zich in voor de armen, de zieken en de bejaarden van Cáceres. Met steun van familie, vrienden en bekenden slaagt hij erin niet ver van het broederhuis een kerkje te laten bouwen in een buitenwijk van de stad en tevens een centrum waar een tiental alleenstaande bejaarden onderdak kunnen vinden.
In 2003 komt hij voor de laatste keer op verlof naar Nederland. Het zijn niet alleen zijn huiver voor lange reizen en zijn afnemende gezondheid, met name zijn spataderen, die er toe bijdragen dat dit de laatste keer wordt. Het culturele en religieuze klimaat van Nederland was het zijne niet meer. De taal van zijn geloofsbeleving was de taal van de Braziliaanse armen geworden, waar plaats is voor wonderen en affectie, een taal die voor het rationele welvarende Nederland eerder weerstand dan begrip oproept.
Maar ook in Brazilië  waren het niet de vrome woorden van zijn geloof die de meeste indruk maakten. Het is vooral de energie die hij vond in dat geloof. De energie om, ondanks zijn pijnlijke benen, ondanks zijn afnemende krachten toch steeds klaar te staan voor wie hem nodig had. Op hele kwetsbare momenten, zoals ziekte of overlijden kon hij mensen nabij zijn, onwankelbaar in zijn geloof maar tegelijk mild en teder. Vandaag vieren we ons geloof in een God die zegt en laat zien: “Ik ben er voor jou”, zo was Grignion broeder; “Hij was er, altijd bereikbaar”.
Zijn begrafenis in het voorportaal van zijn kerk die toegewijd was aan de Onbevlekte Ontvangenis van Maria, was volgens een van zijn medebroeders niet zozeer een afscheid maar vooral een hommage, een eerbetoon aan deze dienstbare  medebroeder en bloedverwant.
Na de H.Mis is het stoffelijk overschot bijgezet in een graf in de ingang van ‘zijn’ kerk. Al met al indrukwekkende plechtigheden die duidelijk lieten blijken wat Grignion heeft betekent voor zijn communiteit, voor het ziekenhuis en voor Cáceres. We denken met dankbaarheid terug aan onze medebroeder Grignion, dat hij moge rusten in vrede.
In een kaartje van 19 maart,nog geen maand geleden, schrijft hij “Mijn dagen gaan voorbij in vlagen. Momenten dat ik me goed voel en dan is het weer voorbij”. Nu is alles voorbij, we geloven dat hij zich aan de bron van alle leven die hem liefdevol betrokken deed zijn bij het leven en het leed van anderen, beter mag voelen dan ooit.
Voor meer informatie uit de plaatselijke pers zie o.a: expressanoticias ; jornaloeste ; zakinews ; paginadoenock